ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ,
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਧਾਰਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 188.
ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਧਰਤੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਮਾਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਞ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਕਸ਼, ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—
ਵ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਂਤ੍ਯਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਲੱਜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ—
ਭਸ੍ਮਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਿ ਤਮੋऽਨ੍ਧਕਾਰਵਿषਮਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ, ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਦੁਃਸਹਂ ਲੋਕੇ ਪਥਾ ਯੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਅਸਹਿਣ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਂ ਨਯਤਿ ਮਾਧਵਿ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪ੍ਤਵਾਲੁਮਯੀ ਭੂਮਿਃ ਕਣ੍ਟਕੈਰੁਪਸਂਸ੍ਤृਤਾ 188.
ਜਮੀਨ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਇਹ ਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਨਤਰ: ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਗਨ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੰਧ ਮਨਤਰ: ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵੀ—
ਏਵਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ, ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਭੋਗ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਕਰਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਪਿਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ 188.
ਪ੍ਰੇਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਪਣ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਸ਼ੌਚਂ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਜਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਭਾਗਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਭਾਗ ਦੇਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗੁਰੁਹਤ੍ਯਾਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲੁਪ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਜ੍ਞਾਤਿਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਭੋਜਨਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਕੂਟਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਝੂਠਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤृਪ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੇਨ ਤੁ ਮਾਧਵਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਤੇਨ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ 188.
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।