ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤੇਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 188.

ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਰਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਿ

ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵੀਏ,

ਨ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਯਗੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ

ਜੋ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੋਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ,

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਗਤਾ ਨਰਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦੀਂ ਸੋऽਪਿ ਸਚੈਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍

ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰੇ,

ਏਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯੇਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਵੇ,

ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧृष੍ਟਪੁष੍ਟੇਨ ਮਾਧਵਿ

ਫਿਰ, ਮਾਧਵੀਏ, ਉਹ ਅਰਘ ਤੇ ਪਾਦਯਾ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੇ,

ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਇਦਂ ਤੇ ਆਸਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ

ਮੰਤਰ: 'ਇਹ ਆਸਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ,'

ਉਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਛਤ੍ਰਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਪੁਨਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਛਤਰੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ,

ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ,

ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਧਾਰਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 188.

ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਧਰਤੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਤ੍ਰਮਾਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਞ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ

ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ

ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਕਸ਼, ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—

ਵ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਂਤ੍ਯਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ

ਉਹਨੂੰ ਲੱਜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਪੁਰਾ

ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ—

ਭਸ੍ਮਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਿ ਤਮੋऽਨ੍ਧਕਾਰਵਿषਮਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ, ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਕੀ ਦੁਃਸਹਂ ਲੋਕੇ ਪਥਾ ਯੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਅਸਹਿਣ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਂ ਨਯਤਿ ਮਾਧਵਿ

ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਪ੍ਤਵਾਲੁਮਯੀ ਭੂਮਿਃ ਕਣ੍ਟਕੈਰੁਪਸਂਸ੍ਤृਤਾ 188.

ਜਮੀਨ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।

ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਫਿਰ, ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍

ਫਿਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ—

ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਇਹ ਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਮਨਤਰ: ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ।

ਗਨ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਗੰਧ ਮਨਤਰ: ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵੀ—

ਏਵਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ, ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਭੋਗ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂਵਿਧਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਇਹੀ ਕਰਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।

ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ।

ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਪਿਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ 188.

ਪ੍ਰੇਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਪਣ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।