ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਿਪਾਤਦੇਸ਼ਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਹਿਤਃ 188.

ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।

ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕृਤਂ ਭਾਗਂ ਯਥਾਵਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍

ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਾਯਾਯਾਂ ਕੁਂਜਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨਦੀਕੂਲਦ੍ਰੁਮੇ ਤਥਾ

ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਵੀ,

ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ਼੍ਵਾਨਸ਼ੂਕਰਾਃ

ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਰਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ,

ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਧਰੇ

ਮੁਰਗਾ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,

ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਬੁਧੈਰੇਤੇ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਨਾਗਾ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਃ

ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਯਜਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ,

ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਤਤਂ ਜਗਤ੍

ਮੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ,

ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਭੂਮੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰੇ

ਉਹ ਲੋਕ, ਧਰਤੀਏ, ਫੌਰਨ ਹੀ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈਣ,

ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਜਗਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਹਤਂ ਭਵੇਤ੍

ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਆਧੀਨ ਹੈ, ਭਦਰੇ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ,

ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤੇਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 188.

ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਰਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰਏ,

ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਣ੍ਡਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਿ

ਪਿੰਡ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵੀਏ,

ਨ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਯਗੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ

ਜੋ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੋਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ,

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਗਤਾ ਨਰਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦੀਂ ਸੋऽਪਿ ਸਚੈਲਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍

ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰੇ,

ਏਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯੇਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਵੇ,

ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧृष੍ਟਪੁष੍ਟੇਨ ਮਾਧਵਿ

ਫਿਰ, ਮਾਧਵੀਏ, ਉਹ ਅਰਘ ਤੇ ਪਾਦਯਾ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੇ,

ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਇਦਂ ਤੇ ਆਸਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ

ਮੰਤਰ: 'ਇਹ ਆਸਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ,'

ਉਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਛਤ੍ਰਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਪੁਨਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਛਤਰੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ,

ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ,

ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਧਾਰਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 188.

ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਧਰਤੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਤ੍ਰਮਾਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਞ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ

ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ

ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਰਾਕਸ਼, ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—

ਵ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸਂਤ੍ਯਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ

ਉਹਨੂੰ ਲੱਜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਪੁਰਾ

ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ—

ਭਸ੍ਮਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਮਾਧਵਿ ਤਮੋऽਨ੍ਧਕਾਰਵਿषਮਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ, ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਕੀ ਦੁਃਸਹਂ ਲੋਕੇ ਪਥਾ ਯੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲਾ, ਉਹ ਅਸਹਿਣ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਂ ਨਯਤਿ ਮਾਧਵਿ

ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਪ੍ਤਵਾਲੁਮਯੀ ਭੂਮਿਃ ਕਣ੍ਟਕੈਰੁਪਸਂਸ੍ਤृਤਾ 188.

ਜਮੀਨ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।