ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰ੍ਮਿ ਚ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਵਾ 187.
ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਲੈ ਕੇ ਕਦੇ ਜਾਗਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯੁਗਂ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਗਤਾਨਿ ਚ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਧਾਰਿਤਂ ਮਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਿਵਾ ਪਂਚਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਤੀ,
ਕ੍ਰੋਧਹੇਤੋਰ੍ਮਯਾ ਸृष੍ਟ ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸੁਰਨਾਸ਼ਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਯੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਜ੍ਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨ ਚਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਿष੍ਠਾਮ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਮਾਯਯਾ ਬਾਲਰੂਪਧृਕ੍
ਮੈਂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਰਯਾਮਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਧਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਣੇ।
ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਂ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਯਾ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਾषਿਤੋ ਵਚਨਂ ਮਯਾ 187.
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਓਥੇ ਕਮੰਡਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ—
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਊਰੁਵਿਨਿਃਸ੍ਸृਤਾਃ
ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਾਜੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਉਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾ ਦੇਵਿ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ—
ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਚ ਜਨਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਿਮੇਸ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਆਤ੍ਰੇਯ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਨਿਮੀ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਤ੍ਰੇਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਮ੍ਬੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚ ਜਲੇਸ਼ਯਃ 187.
ਜੋ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੜੇ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਹਨ ਠੰਢ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਿਚ—
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨष੍ਟਂ ਚ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮੇਃ ਸ਼ੋਕ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਆਚਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਮਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੋਕਂ ਵਿਧਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਧਵਿ
ਫਿਰ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਓਥੇ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ—
ਸ ਨਿਮਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਨਿਮੀ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਰੀਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਨਵਸ਼੍ਚ ਰਸਸਂਭਵਃ
ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਤੇ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ—
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਗਪਤ੍ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਤੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰਨ੍ 187.
ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।