ਤਤ੍ਰਾਧਿਵਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਹਕਾਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਦ੍ਦੇਵਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨ੍ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ 186.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ, ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਰੂਪੈਕਰੂਪਃ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਮੋऽਨਨ੍ਤਾਯੇਤਿ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸੁ ਦ੍ਵਾਰਮੂਲਮੁਪਾਨਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ 'ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ,
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ਗਙ੍ਗਾਦਿਭ੍ਯੋ ਨਦੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਹृਤਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ: ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗृਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਵੇਦੈਰ੍ਵੇਦ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਾਤ੍ਮਕੋ ਯਜ੍ਞਫਲਪ੍ਰਦਾਤਾ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਯਜਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਨਜਨ ਰੂਪ੍ਯਸ੍ਵਰ੍ਣ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਨਰਃ
ਧਨ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ 'ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—
ਨੀਲ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਮ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਮੁਦਾਹਰੇਤ੍ ।।186.
'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ਂਖੇਨ ਕੁਨ੍ਦੇਨ ਸਮਾਨਵਰ੍ਣਃ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੋ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਮੇਲੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵੇषਃ ਸੁਵੇषਃ ਅਨਨ੍ਤਃ ਅਮਰਃ ਮਾਰਣਃ ਕਾਰਣਃ ਸੁਲਭਃ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੁਵਰ੍ਚਾ ਇਤਿ ਤਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਰੂਪ, ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਰਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ।'
ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵ ਅਨਨ੍ਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਾਠਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ—
ਅਚਲ ਚਂਚਲ ਸਚਲ ਖੇਚਲ ਪ੍ਰਚਲ ਅਰਵਿਨ੍ਦਪ੍ਰਭ ਉਦ੍ਭਵ ਚੇਤਿ ਨਮਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਪੂਜ੍ਯ ਭਾਗਵਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਅਡੋਲ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਗੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਥੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਂ ਚੈਵ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਗੁਰੁਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਭੁਮ੍ 186.
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ—
ਜਲਸ੍ਯ ਬਿਨ੍ਦਵੋ ਯੇऽਨ੍ਨਭੋਜਨਾਨ੍ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਭੋਜਨ ਮਗਰੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ—
ਯ ਏਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦੇਵਿ ਰੌਪ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਾਸ੍ਥਾਪਨਂ ਮਮ
ਇਸ ਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਮੇਰੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਰਾਜਤੀ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਾਰੁਸ਼ੈਲਾਦਿਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਂਸ੍ਯਾਦਿਰਾਜਤੇ
ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੰਸੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਸੁਭ੍ਰੁ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।