ਵੇਦੋਪਵੇਦ ऋਗ੍ਵੇਦ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦ ਸਾਮਵੇਦ ਅਥਰ੍ਵਣਵੇਦ ਸਂਸ੍ਤੁਤ ਇਤਿ ਨਮਃ ਪਰਮ੍ਪਰਾਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਅਥਰਵਵੇਦ ਤੇ ਉਪਵੇਦ — ਇਹ ਸਭ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਣਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪਣਕਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਦਾਚਮਨਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਪਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚ
ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—
ਆਯਾਮ ਯਮ ਕਾਮਦਮ ਵਾਮ ੴ ਨਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯੇਤਿ ਸੂਤ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਵਾਦਨਂ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਗਵਤਾਂਸ਼੍ਛੁਚੀਨ੍
ਸੂਤ੍ਰ: ਲੰਬਾਈ, ਯਮ, ਇੱਛਾ-ਸੰਯਮ, ਖੱਬਾ, ਓਮ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ ਪਾਯਸਾਦਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਆਦਿਕ ਖਾਣੇ ਖਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਦ੍ਯਾਦਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤੇਨਾਹਂ ਪੂਜਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਵਾਸੋਭਿਰ੍ਦਾਨਸਂਮਾਨਨਾਦਿਭਿਃ 185.
ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਕਪੜੇ, ਦਾਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ।
ਤੇਨਾਹਂ ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵਿ ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯਮਤੇਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਿਤਂ ਚ ਕੁਲਂ ਤੇਨ ਪਿਤृਜਂ ਮਾਤृਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਪਿਉ-ਪੱਖ ਤੇ ਮਾਂ-ਪੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵੰਸ਼ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਰੌਪ੍ਯੇਣ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਥਾਪਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਕਾਂਸ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਥਾਪਨਵਿਧਿਰ੍ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਪੰਜਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਅਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਣ੍ਡੁਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਸੁਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜੋ ਚੰਨਣ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ—
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯੁਪਾਨਯੇਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ੴ ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਪਿ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮਪਿ ਯੋ ਰਾਜਤੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ: ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਯੋਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਯਜਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕਰਮ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਸ਼੍ਚੇਤਿ ਆਦਿਮਧ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾਯੇਤਿ ਸੁਸ੍ਨਾਤੋऽਲਂਕृਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਾਮੁਦਡ੍ਮੁਖਃ
ਮੰਤ੍ਰ 'ਮੰਦਾ' ਅਤੇ 'ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ', ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।
ਆਸ਼੍ਲੇषਾਸੁ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਰਾਸ਼ੌ ਕਰ੍ਕਟਕੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ,
ਤਤ੍ਰਾਧਿਵਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਹਕਾਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਦ੍ਦੇਵਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨ੍ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ 186.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ, ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਰੂਪੈਕਰੂਪਃ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਮੋऽਨਨ੍ਤਾਯੇਤਿ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸੁ ਦ੍ਵਾਰਮੂਲਮੁਪਾਨਯੇਤ੍
ਮੰਤ੍ਰ 'ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ,
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ਗਙ੍ਗਾਦਿਭ੍ਯੋ ਨਦੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਹृਤਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ: ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗृਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਵੇਦੈਰ੍ਵੇਦ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਾਤ੍ਮਕੋ ਯਜ੍ਞਫਲਪ੍ਰਦਾਤਾ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਯਜਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।