ਰੋਗਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਕृषੀਵਲਾਨਾਂ ਚ ਕृषਿਃ ਸਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਦੀਨਾਨਾਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਯਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਲਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਜਲ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੈਂਦੇ ਹਨ,
ਯੋ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਾਹਙ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲਿਕਾਸ੍ਥਾਪਨਂ ਮਮ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ੈਲਾਰ੍ਚਾਸ੍ਥਾਪਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਬਿਆਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮृਨ੍ਮਯਾਰ੍ਚਾਸ੍ਥਾਪਨਮ੍ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਫਿਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ ਲੈ ਹੇ ਧਰਤੀ।
ਆਰ੍ਚ੍ਚਾਂ ਚ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਸ੍ਫੁਟਾਂ ਚਾਪ੍ਯਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਨਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ,
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਕਾष੍ਠਾਨਾਮਪ੍ਯਲਾਭੇ ਤੁ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਕਾਂਸ੍ਯਰੌਪ੍ਯੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣਤ੍ਰਪੁ ਰੀਤਿਭਿਃ
ਤਾਂਬੇ, ਪੀਤਲ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਰਾਂਗ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਮ ਕਮਰ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਂ ਚਾਲੋਚ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਕਾਮਨਾਪਰਃ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੇ ਏਵਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਯੋ ਮੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ 183.
ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਲਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਭਰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਭृਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਧਿਵਾਸਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਠੀਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਵਾਰਿਣਾ ਸਹ ਮਿਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਪੰਜ ਗਉ ਮਿਸ਼ਰਣ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਃ
ਮੰਤ੍ਰ: ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ—
ਕਾਰਣਕਾਰਣਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰਤੇਜਸਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਪੁਰੁषਂ ਨਮੋ ਨਮਃ ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਮਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ ਚਤੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੀਖੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡਾ ਪੁਰਖ—ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ੴ ਵਰੁਣਂ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਮਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ
ਮੰਤ੍ਰ: ਓਮ। ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਲ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਾਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ 183.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਰਹੋ।
ਅਗੁਰੁਂ ਚੈਵ ਧੂਪਂ ਚ ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਸਕੁਙ੍ਕੁਮਮ੍
ਅਗਰੂ, ਲੋਬਾਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਗੂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੀਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੀਤੇਨ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤੁ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ: ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਕੱਪੜਾ ਭੇਟ ਕਰੋ।