ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਵਿਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਨਮਾਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੋਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕਾਰਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਿष੍ਠ ਸੁਲੋਕਨਾਥ
ਉਨਮਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ: 'ਹੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਹੀ ਵੱਸ।'
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਗृਹਾਣ ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਚਿਤਾਨਿ ਯਾਨਿ
ਮੰਤ੍ਰ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਜੋ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਏਵਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਏਵਂ ਚ ਧੂਪਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਿਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਧੂਪ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਸਾਵਨਾਦਿਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਃ 182.
ਮੰਤ੍ਰ: ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਜਾਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪਣਕਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਣਕਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਜਾਪਸ੍ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਬਾਲੇषੁ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗਵਾਙ੍ਗਣੇषੁ ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੁ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅੰਗਣਿਆਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਗਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਕृषੀਵਲਾਨਾਂ ਚ ਕृषਿਃ ਸਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਦੀਨਾਨਾਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਯਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਲਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਜਲ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੈਂਦੇ ਹਨ,
ਯੋ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਾਹਙ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲਿਕਾਸ੍ਥਾਪਨਂ ਮਮ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ੈਲਾਰ੍ਚਾਸ੍ਥਾਪਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਬਿਆਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮृਨ੍ਮਯਾਰ੍ਚਾਸ੍ਥਾਪਨਮ੍ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਫਿਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ ਲੈ ਹੇ ਧਰਤੀ।
ਆਰ੍ਚ੍ਚਾਂ ਚ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਸ੍ਫੁਟਾਂ ਚਾਪ੍ਯਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਨਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ,
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਕਾष੍ਠਾਨਾਮਪ੍ਯਲਾਭੇ ਤੁ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਕਾਂਸ੍ਯਰੌਪ੍ਯੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣਤ੍ਰਪੁ ਰੀਤਿਭਿਃ
ਤਾਂਬੇ, ਪੀਤਲ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਰਾਂਗ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਮ ਕਮਰ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਂ ਚਾਲੋਚ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਕਾਮਨਾਪਰਃ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੇ ਏਵਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਯੋ ਮੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ 183.
ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਲਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਭਰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਭृਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।