ਦੀਪਕਂ ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਲਿਂ ਦਧ੍ਯੋਦਨੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਓਥੇ ਦੀਵਾ ਤੇ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਜਨਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸੋਮਾਗ੍ਨਿਤੇਜਾਃ ਸੁਮਤਿਪ੍ਰਧਾਨਃ
ਮੰਤਰ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਸੋਮ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਵਰ ਅਯੁਤਵਰਾਹ ਜਯ ਜਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਸ੍ਵ ਏਵਂਰੂਪਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
'ਹੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਵੈ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮੇਵ ਤੁ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਓਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਮੰਤਰ: 'ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈਂ।'
ਕਰਣਧਾਰਣਪ੍ਰਵਧ੍ਯਮੁਦਾਹਰਣਮਪਰਾਜਿਤਮਜਰਾਮਰ ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਮਮ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 182.
'ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ—'
ਯੋ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ—
ਯਾਵਕਂ ਪਾਯਸਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਯਾਵਕ ਤੇ ਖੀਰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਚ ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਵਾਰਿਣਾ ਸਹ ਮਿਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਗਉ ਮਿਸ਼ਰਣ ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਉਤ੍ਸਵਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਠੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਆਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰਾਵਾਹਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸੱਦਾ ਕਰੇ।
ਏਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਚ ਸਂਵਿਧਾਤਾ ਆਵਾਸਿਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਲੋਕਨਾਥ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਥਿਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮਿਤ੍ਤਿਲਘृਤੇਨ ਚ
ਇਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਮਿੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਵਿਧਾਨੇ ਭਵਾਮਿ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ 182.
ਜੇ ਇਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਤਤ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋऽਹਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ - ਯੋऽਸੌ ਭਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਪੁਰਾਣਃ
ਮੰਤ੍ਰ: ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ।
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਵਿਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਨਮਾਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੋਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍ ਪ੍ਰਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕਾਰਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਿष੍ਠ ਸੁਲੋਕਨਾਥ
ਉਨਮਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ: 'ਹੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਹੀ ਵੱਸ।'
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਗृਹਾਣ ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਚਿਤਾਨਿ ਯਾਨਿ
ਮੰਤ੍ਰ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਜੋ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਏਵਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਏਵਂ ਚ ਧੂਪਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਿਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਧੂਪ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਸਾਵਨਾਦਿਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਃ 182.
ਮੰਤ੍ਰ: ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਜਾਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪਣਕਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਣਕਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਜਾਪਸ੍ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਬਾਲੇषੁ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਗਵਾਙ੍ਗਣੇषੁ ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੁ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅੰਗਣਿਆਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।