ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
"ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਵੇ।"
ਤਿष੍ਠੋਪਰਮਿਤਃ ਪਾਪਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚ ਜੀਵਸਿ
"ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।"
ਸਗਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪਾਪਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ ।।176.
"ਉਹ ਚੰਗੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ।"
ਕृष੍ਣਗਂਗੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥਾ ਕਾਲਿਞ੍ਜਰਸ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਜਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ ਅਮृਤਤ੍ਵਂ ਚ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਕृष੍ਣਗਂਗੋਦ੍ਭਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਸਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਬਸ਼ਾਪਾਦਿਕਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਸੁਖਾਸੀਨਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸੁਤੈਃ ਸਹ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚਾਸਨਂ ਚ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਸਭਾਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਣ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਪृਹਣੀਯਃ ਸਦਾ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਿਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਵਰਨਾਰ੍ਯੋ ਵੈ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵਯੋਨ੍ਯੋ ਦਦੁਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ षੋਡਸ਼
ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੇਡ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ; ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ-ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਾਮ੍ਬਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤੇ ਚ ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸੰਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਲਕ ਉਠੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਥਿਤੁਂ ਤੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰਿਯਾਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸੋਸ੍ਤਿ ਨਰਕਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਕਰਣ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ 177.
ਜਦ ਤੱਕ ਬੋਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕੇ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਨਰਕ ਵਿਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਲਟ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਆਸਨੇषੂਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਤਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੀ।
ਤਾਵਤ੍ਸਭ੍ਯਾਸਨਾਨ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਸਭਾ ਦੇ ਆਸਨ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਕਰਸਂਪੁਟਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਬ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਮਤੀਵਾਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯੈਵ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸੰਬ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤ ਸ੍ਵਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
“ਉਠੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।”
ਸਾਂਬਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਤਸ੍ਥੌ ਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸੰਬ ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦਾਯ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਨਾ
ਕੋਈ ਪਲ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇਕੱਲਾਪਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲੁਕਾਅ ਨਹੀਂ।
ਏਕਵਾਸਾਸ੍ਤਥਾ ਗੌਰੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ 177.
ਕੁਝ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਗੋਰੀਆਂ, ਕੁਝ ਕਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਸਭ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਸੁਰੂਪਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੀਵ ਮਾਨੀ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋऽਤਿਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾਣੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਚਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ—
ਯਥਾ ਏਕੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਥਸ੍ਯ ਨ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ,
ਪੁਂਸਃ ਸੁਦृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।