ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍

ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈ,

ਪਂਚਾਲੋऽਪਿ ਵਿਧਾਨੇਨ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਗੁਰੁਮ੍ 176.

ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮਰਣਾਯੋਪਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਚ

ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ,

ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਤਦਾ

ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਖਰੀਦ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ,

ਤੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਯਜਨ ਲਈ ਵੰਡ ਕੇ,

ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,

ਦੇਵਾਲਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਾਰ੍ਥਕਾਨ੍

ਉਥੇ ਹੀ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ,

ਦੇਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਜ਼ਿਆਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ,

ਆਗਤੋऽਹਂ ਯਦਾਰਭ੍ਯ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਤਤੋ ਗੁਰੋ

ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ,

ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਰ੍ਮਲਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਹਂ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ

ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ,

ਕृष੍ਣਗਂਗਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲਤਾਂ ਗਤਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲਈ,

ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਾਤਮਗਮ੍ਯਾਗਮਪਾਤਕਮ੍ 176.

ਉਹ ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਅਣਜਾਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਿਆ।

ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭੋ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਵ ਪਾਦੌ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮਂ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੌ ਖੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।

ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਕਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ

ਤੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?

ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਪਦਾ ਤੇਨ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਵਜ੍ਰਲੇਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਸਕृਦੇਵ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ

ਉਸ ਥਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਪਂਚਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨੈਮਿषੇ ਚ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍

ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰਵੀਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ—

ਕਾਲੇष੍ਵੇषੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸਿਕੁਣ੍ਡੇ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਕਾਲਿਞ੍ਜਰਸ੍ਯ ਚ 176.

ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਅਸੀਕੁੰਡ ਤੇ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਜਰ ਵਿੱਚ ਵੀ—

ਕृष੍ਣਗਂਗਾ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭਤੇ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਦਿਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਗੁਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਗੁਣ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।

ਵਿਲੀਨੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ?

ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੇ ਚ ਵਿਲੀਨੋऽਸੌ ਵਾਯੁਰ੍ਨष੍ਟੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ।

ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ

ਸਿਰਫ਼ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਨਾਮ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ।