ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਧ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ,
ਸਙ੍ਗਮੇ ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਮਨਮ੍
ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਫੇਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯੋਪਸ੍ਕਰਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਸੌ ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਾਨ ਕਰਦਿਆਂ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਤ੍
ਸ਼੍ਰਵਣ ਦਵਾਦਸੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ,
ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯਥਾਲਾਭੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਸੌਵਰ੍ਣੋ ਵਾਮਨਃ ਕृਤਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਮਨ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛ ਵਰਦਾਨਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ 174.
ਆਓ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ।
(ਆਵਾਹਨਮ੍) ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਦਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
(ਆਵਾਹਨ) ਹੇ ਤੂੰ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ,
( ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍) ਨਮਃ ਕਮਲਨਾਭਾਯ ਕਮਲਾਲਯ ਕੇਸ਼ਵ
(ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ) ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਧੂਪੋऽਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ
ਇਹ ਧੂਪ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵृਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇऽਵ੍ਯਯਾਃ
ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ।
ਅਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਮਾਧਾਯ ਵੈਰੋਚਨਿਸ਼ਮਾਯ ਚ
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ,
(ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍) ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮ੍ਮਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਃ
(ਭੋਜਨ ਭੇਟ) ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਜੋਗੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈਂ।
( ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍) ਹਵ੍ਯਭੁਗ੍ਘਵ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤਾ ਹਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
(ਅਰਘ) ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋਤਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਹੈਂ।
(ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੋਮਃ) ਹਿਰਣ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਜਲਵਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਨਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੋਟੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ।
( ਛਤ੍ਰਾਦਿਦਾਨਮ੍) ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਰੁਣਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਲਿਲਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ਿਵਃ 174.
ਮੀਂਹ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
( ਵਾਮਨਸ੍ਤੁਤਿਮ੍) ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਾਃ
ਰੋਟੀ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈ।
( ਕਰਕਦਾਨਂ) ਵਾਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਤਾ ਚ ਦ੍ਰਵਸ੍ਥੋ ਵਾਮਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਾਮਨ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਆਪ ਹੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
( ਯਜਮਾਨਃ) ਵਾਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਵਾਮਨੋ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵਾਮਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
( ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ) ਕਪਿਲਾਙ੍ਗੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਕਪਿਲ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
( ਗੋਦਾਨਂ) ਮਮ ਪਾਪਚ੍ਛਿਦੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭ ਸੁਪੂਜਿਤ
ਹੇ ਦੇਵ-ਜਨਮੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
(ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍) ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯੋ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਿਆਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤੋਤ੍ਤਰਮ੍
—ਜੋ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚੈਤਤ੍ਕਾਲਂ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੇਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਮਾਂ ਬਾਧਿਤੁਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਾਵਦੇਕਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ 174.
ਇਹ ਵਰਤ ਤਦ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਵੋ ਗਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਾਧੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਾऽਧੁਨਾ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਤੁ ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਆਗਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।