ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਦੇਕਾ ਮਥੁਰਾਯਾਨ੍ਤੁ ਸਙ੍ਗਮੇ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਰਾਹ ਹੈ—ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ।

ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ

ਸ੍ਰਾਵਣ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਅਤੇ ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ—

ਸੁਵਰ੍ਣਮਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਚ੍ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਸੁਸਂਯੁਤਮ੍

ਸੋਨਾ, ਅੰਨ, ਕਪੜਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—

ਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।

ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟੋ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ

ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—

ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ ਯੇਨ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾਣਂ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਾਨ੍ਧਾਤ੍ਰੇ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਪੁਰਾ ।। 174.

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਵਿਤਾ

ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਧ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ,

ਸਙ੍ਗਮੇ ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਮਨਮ੍

ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਫੇਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,

ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯੋਪਸ੍ਕਰਾਞ੍ਚਿਤਮ੍

ਸੌ ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਾਨ ਕਰਦਿਆਂ,

ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਤ੍

ਸ਼੍ਰਵਣ ਦਵਾਦਸੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ

ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ,

ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।

ਯਥਾਲਾਭੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਸੌਵਰ੍ਣੋ ਵਾਮਨਃ ਕृਤਃ

ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਮਨ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਆਗਚ੍ਛ ਵਰਦਾਨਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ 174.

ਆਓ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ।

(ਆਵਾਹਨਮ੍) ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਦਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ

(ਆਵਾਹਨ) ਹੇ ਤੂੰ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ,

( ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍) ਨਮਃ ਕਮਲਨਾਭਾਯ ਕਮਲਾਲਯ ਕੇਸ਼ਵ

(ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ) ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।

ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ

ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਧੂਪੋऽਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ

ਇਹ ਧੂਪ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।

ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵृਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇऽਵ੍ਯਯਾਃ

ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ।

ਅਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਮਾਧਾਯ ਵੈਰੋਚਨਿਸ਼ਮਾਯ ਚ

ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ,

(ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍) ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮ੍ਮਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਃ

(ਭੋਜਨ ਭੇਟ) ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਜੋਗੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈਂ।

( ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍) ਹਵ੍ਯਭੁਗ੍ਘਵ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤਾ ਹਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ

(ਅਰਘ) ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋਤਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਹੈਂ।

(ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੋਮਃ) ਹਿਰਣ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਜਲਵਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਭਵਾਨ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਨਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੋਟੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ।

( ਛਤ੍ਰਾਦਿਦਾਨਮ੍) ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਰੁਣਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਲਿਲਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ਿਵਃ 174.

ਮੀਂਹ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

( ਵਾਮਨਸ੍ਤੁਤਿਮ੍) ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਾਃ

ਰੋਟੀ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈ।

( ਕਰਕਦਾਨਂ) ਵਾਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਤਾ ਚ ਦ੍ਰਵਸ੍ਥੋ ਵਾਮਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਵਾਮਨ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਆਪ ਹੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।