ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਹਿ ਕਥਂ ਕਿਞ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰੁਗ੍ਰਾਭਿਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ

'ਹੈ ਦੁੱਖ! ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?'—ਉਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ, ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼।

ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਕੋऽਤ੍ਰ ਪਾਪਿष੍ਠਃ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨਿਰਾਕृਤਃ

ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਥੇ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ ਜੋ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੇੜਾ ਡੁਬਾ ਦਿੱਤਾ?'

ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰੋऽਪਿ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰਦੇ, ਚਾਰ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।

ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਲ੍ਪਨਮ੍

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਉਲਾਹਣੇ ਹੋਏ।

ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍

'ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ'—ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਸੀ।

ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

'ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ?'

ਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ ਅਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿषਾਦੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ।'

ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਡ੍ਡੀਯ ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ 171.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਨੀਚਗਤ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੈ ਸੁਤਰਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਜਲਮ੍

ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਗਿਆ।

ਰੋਮਾਂਚਿਤਤਨੁਰ੍ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਕੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍

ਤੋਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟਂ ਚ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਯਤਨਂ ਤੇਜਸਾ ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍

ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਵਤ੍ਸਾऽਯਂ ਕੋऽਤ੍ਰ ਸਂਚਾਰੀ ਕਦਾ ਕਿਂ ਤੁ ਪਿਤਾ ਮਮ

ਇਹ ਕੌਣ ਵੱਛਾ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਤਥਾ ਚੈਨਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ ਹਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ।

ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ ਵਰਾਸਨੇ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਤਥੈਵ ਤਾਃ

ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਗਣਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਵੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਈ ਸੀ।

ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ

ਉਥੇ ਗੀਤ, ਵਾਦਨ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੇਵਤਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਜਟਾਯੁषਾਮ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਿੱਧ ਪੰਛੀ ਸਨ।

ਸ਼ੁਕੋ ਲੇਖ੍ਯਸਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਵਿਦਮ੍

ਤੋਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਚਲਾ ਇਰਾਦਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।

ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਥਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾਨ੍ਗਤਃ 171.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'

ਸ਼ੁਕਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਪਿਤਾ ਮੇ ਪੋਤਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਤੋਤੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪੋਤ 'ਤੇ ਹੈ।'

ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਣਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਹ੍ਯਾਗਤੋऽਤ੍ਰ ਵਰਂ ਗਿਰਿਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਪੋਤਾਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਿਂ ਯਾਸਿ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਪੋਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ।'

ਮਮੈਵ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸੇ ਕ੍ਰਮਯਿष੍ਯੇ ਯਥਾ ਜਲਮ੍

'ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।'

ਮਮ ਚਂਚ੍ਵਾਵਗਾਹੇਨ ਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਲਜਨ੍ਤਵਃ

'ਮੇਰੀ ਚੰਛ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।'

ਤਾਰਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਂ ਜਟਾਯੁषਃ

ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਂ ਚੈਵ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸੁਖੇਨ ਸੁਕृਤੀ ਯਥਾ

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸੁਖੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਸਰੋਵਰਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਇੱਕ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੋਤੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਦੇਵਂ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਚੈਕਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਪਰੋਟ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਾਗਤਾਃ ਪੁਨਃ 171.

ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈਆਂ।

ਸ੍ਵਾਗਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਗਤ ਲਈ—