ਏਵਂ ਨਿषੇਧਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਗੁਰੁਣਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਕੇਨ ਕੋਪਾਚ੍ਛਾਪੋ ਮੇ ਦਤ੍ਤੋऽਯਂ ਜਲ੍ਪਕੋ ਬਟੁਃ
ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਹਂ ਸ਼ੁਕੋਦਰਃ 170.
ਇਹ ਬਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮੁਨਯਸ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੁਕਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਅਰਥ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ।
ਆਗਾਮਿਕਾਲੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਮਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਕਾਯ ਭੋ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਦਾ ਸਦ੍ਭਾਵਹਿਤਭਾਵਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਮृਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਮਥੁਰਾਮਥੁਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, 'ਮਥੁਰਾ' ਤੇ 'ਮਥੁਰ' ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਸ਼ਬਰੇਣੈਵ ਯੇਨਾਹਂ ਪਞ੍ਜਰੇ ਧृਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਬਰਾ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਜਹਾਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਸ਼ੁਕਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਾਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰ ਵਾਣਿਜ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਃ ।। ਪੁਨਰਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਣ੍ਡਂ ਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ।170.
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵਪਾਰ ਲਈ ਆ ਕੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਭਦ੍ਰ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਏ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਸ ਸ਼ੁਕਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੋਤਾ—
ਏਵਂ ਚ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬਰੀ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਬਰੀ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਠੀ।
ਭृਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਤਃ ਪੂਜ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਮਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੂਜਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੋਤੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਕੇਨਾਤਿਥਿਪੂਜਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਤੇ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਫਲਾਨਿ ਮਾਂਸਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮਧੂਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਵੀ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਬਰੇਣਾਥ ਗੋਕਰ੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਬਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਸ਼ੁਕੋऽਯਂ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਸ਼੍ਚਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਤੋਤਾ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪੰਜਰਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਸ਼ਬਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ 170.
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਫਲੇ ਚੈਵ ਦਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੋਤਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਙ੍ਗਮੇ ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਸੰਗਮ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸੌ ਯਮਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਗੋਕਰ੍ਣਸਰਸ੍ਵਤੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਗੋਕਰਨ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।