ਵਿਨਿਯੋਗਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਂਚਾਯਤਨਕਂ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਚ ਕੂਪੇषੁ ਯੇਨ ਸਿਂਚੇਤ੍ਪ੍ਰਵਾਟਿਕਾਮ੍ 170.
ਉਸ ਨੇ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਚਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਚਲਾਈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਦੀਪਕਰ੍ਮ ਚ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ, ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਬਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਭਗਿਨੀਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਭੈਣਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਲਾਕਾਰਸ੍ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਟਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਿਂਚਤਿ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਸੀ।
ਜਾਤਾਃ ਸੁਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਫਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦਰੱਖਤ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦੀਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਵੰਡਦਾ ਸੀ।
ਧਨਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਦਦਤਃ ਸਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੱਟਦੀ ਗਈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਸ੍ਯ ਭਰਣੀਯਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਖਾਣਾ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵਣਿਗ੍ਭਾਵਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਪਾਰੀ ਬਣਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਸੁਪਣ੍ਯਾਨਿ ਉਤ੍ਤਰਾਪਥਗਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਮਾਨ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਖਰੀਦੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੇਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਲਾਭਾਲਾਭਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ 170.
ਉਸ ਨੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਫੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਵੀ ਖਿਆਲ ਕੀਤਾ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਪਟ੍ਟਰਤ੍ਨਂ ਸਮਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਮਹਿੰਗਾ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏਕਦਾ ਸਾਰ੍ਥਸਮ੍ਭਾਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰਾ ਵਪਾਰੀ ਜਥਾ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਸੁਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਆਵਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਢੇਰੇ ਲਾ ਲਏ।
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯੇਤਿਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਭृਤ੍ਯੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵੇਖੀ।
ਫਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਫਲ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਦਰੀਦ੍ਵਾਰਂ ਯਾਵਦ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਅੱਖ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਭਵਂ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ—'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਭੋ ਇਹਾਗਚ੍ਛ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਆ, ਮਹਿਮਾਨ ਜੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਫਲਾਨੀਮਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਮਧੁਮਾਂਸੋਦਕਾਨਿ ਚ 170.
ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹਨ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਮਹ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤੌ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਆਦਰ ਦੇਣਗੇ।
ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਵਸਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ—
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਤੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵੈ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਚੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਕਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ऋषਿਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਕਿਂ ਵਾ ਦੇਵੋऽਥ ਗੁਹ੍ਯਕਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਜੀਵ?
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਮੇ ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚਾਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।