ਕਥਂ ਧਾਰਯਸੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। 165.
ਤੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ ਵਾਚਕਾਯ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਾषਕਮ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਕ ਮਾਸਾ ਵੀ,'
ਤਦ੍ਦਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਮਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਂ ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਥੁਰਾਭਵਮ੍
ਇਹ ਮੈਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇऽਪਿ ਚਤ੍ਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਚੌਰੋ ਭਗ੍ਨਵ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਅਪਕਾਰੀਆਂ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ 165.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਨਰਾ ਅਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰਦੇ,
ਬਲਿਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਦਾਤਾਰਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਭੇਟ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ,
ਯਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਅਨृਗ੍ਵੈ ਮਾਥੁਰੋ ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਜਿਥੇ ਰਿਗਵੇਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਥੁਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ,
ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਥੁਰਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਮਾਥੁਰਾ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਅਜ੍ਞਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਨ ਚ
ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਅਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਕੂਪਪ੍ਰਭਾਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਪਂਚषष੍ਟ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਕੁਆਂਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਤਮ ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੈਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਅਸਿਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਅਸਿਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪੁਰਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤੁ ਨृਪਤੌ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁਰਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਗਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਨਾਰਦਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤਮृषਿਣਾ ਨਾਰਦੇਨ ਪਿਤੁਃ ਕृਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀ ਆਖਿਆ ਸੀ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਮਰਣਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਅਤਏਵੋਕ੍ਤਮਾਨृਣ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਓਂ ਦੀ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਮਤੇਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ 166.
ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ—ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲੀਏ।