ਵਾਚਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਠਤਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ 165.
ਉਥੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਨੀਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਅਤ੍ਯਾਦਰੇਣ ਮਹਤਾ ਸਨ੍ਤੋष੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਕਿਲ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਾਚਕਾਯ ਤਤੋ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਜਨੈਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇ।'
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਗਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ।
ਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਮਥੁਰਾ ਪੁਰੀ
ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਕਥਂ ਧਾਰਯਸੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। 165.
ਤੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ ਵਾਚਕਾਯ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਾषਕਮ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਕ ਮਾਸਾ ਵੀ,'
ਤਦ੍ਦਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਮਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਂ ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਥੁਰਾਭਵਮ੍
ਇਹ ਮੈਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇऽਪਿ ਚਤ੍ਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਚੌਰੋ ਭਗ੍ਨਵ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਅਪਕਾਰੀਆਂ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ 165.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਨਰਾ ਅਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰਦੇ,
ਬਲਿਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਦਾਤਾਰਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਭੇਟ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ,
ਯਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਅਨृਗ੍ਵੈ ਮਾਥੁਰੋ ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਜਿਥੇ ਰਿਗਵੇਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਥੁਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ,
ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਥੁਰਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਮਾਥੁਰਾ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਅਜ੍ਞਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਨ ਚ
ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਅਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਕੂਪਪ੍ਰਭਾਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਪਂਚषष੍ਟ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਕੁਆਂਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਤਮ ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੈਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।