ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਚ ਫਲਂ ਦੇਹਿ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ।। ਪ੍ਰੇਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਭੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍।165.
ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਥੁਰਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਕਥਂਚਨ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ ਆਸ੍ਤੇ ਧਨਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯ
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਕਾਫੀ ਦੌਲਤ ਪਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਵਿਭੁਰੁਵਾਚ ਗृਹਸ਼ੇषਂ ਮਮ ਧਨਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਵਿਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੀ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰਵਿਕ੍ਰੇਯਾ ਹਿ ਸਾ ਮਯਾ
ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਚੈਵ ਧਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਵਿਭੋ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਭੂ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤ ਗਚ੍ਛ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?
ਤਤਃ ਸ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਵੇਰੇ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਵਾਚਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਠਤਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ 165.
ਉਥੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਨੀਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਅਤ੍ਯਾਦਰੇਣ ਮਹਤਾ ਸਨ੍ਤੋष੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਕਿਲ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਾਚਕਾਯ ਤਤੋ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਜਨੈਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇ।'
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਗਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ।
ਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਮਥੁਰਾ ਪੁਰੀ
ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ।
ਕਥਂ ਧਾਰਯਸੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। 165.
ਤੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ ਵਾਚਕਾਯ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਾषਕਮ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਕ ਮਾਸਾ ਵੀ,'
ਤਦ੍ਦਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਂ ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਮਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਂ ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਥੁਰਾਭਵਮ੍
ਇਹ ਮੈਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇऽਪਿ ਚਤ੍ਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਪਸ਼੍ਚ ਚੌਰੋ ਭਗ੍ਨਵ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਅਪਕਾਰੀਆਂ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ,