ਪੁਣ੍ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤੈਜਸੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਾਰਾਹੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਪਿਲ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵੇ ਲਬ੍ਧੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ ੧੬੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾ ਕਿ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਰਾਵਣੇਨ ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਸਂਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਾਮੋਦਰ ਹषੀਕੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਵਿਦਾਰਣ
ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕੂਰ੍ਮਰੂਪ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਕਛੂਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚੈਵ ਗੁਣਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਗੁਣੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਹਰ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਸੌਮ੍ਯਰੂਪੋऽਭਵਦ੍ਦੇਵੋ ਲੋਕ ਨਾਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਭੀੜਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਾਯੋऽਸਿ ਨਾਹਮੁਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ੧੬੩.
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯ ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਪਿਲ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਵਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਘੁ ਵੇषੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੇ ਗृਹੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਲਿਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤੀ ਰਾਮੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ਼੍ਚ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਆਧਿਪਤ੍ਯੇऽਭਿषੇਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ ਦੇਵੋ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਾਦ੍ਯ ਆਗਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।"
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪੂਜਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਾਰਾਹਰੂਪਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਕਪਿਲਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍ ੧੬੩.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਥਾਪ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਲਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲੋਪੇਤੋ ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਨ੍
ਛੱਬੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ,