ਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਮਾਥੁਰਂ ਮਮ ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਥੁਰਾ ਮੰਡਲ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਮਧ੍ਯੇ ਮृਤਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਮਨਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ?
ਨਾਸੌ ਪਤਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੧੬੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਕਾਯਾਂ ਸੁਰੂਪਾਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਾਕਾਰਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਰਾਜਾਸੀਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਹਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਮੇਯਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦਾ ਤੁ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਵਣੋऽਯਂ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤੈਜਸੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਾਰਾਹੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਪਿਲ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵੇ ਲਬ੍ਧੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ ੧੬੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾ ਕਿ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਰਾਵਣੇਨ ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਸਂਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਾਮੋਦਰ ਹषੀਕੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਵਿਦਾਰਣ
ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕੂਰ੍ਮਰੂਪ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਕਛੂਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚੈਵ ਗੁਣਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਗੁਣੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਹਰ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਸੌਮ੍ਯਰੂਪੋऽਭਵਦ੍ਦੇਵੋ ਲੋਕ ਨਾਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਭੀੜਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਾਯੋऽਸਿ ਨਾਹਮੁਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ੧੬੩.
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯ ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਪਿਲ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਵਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਘੁ ਵੇषੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੇ ਗृਹੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਲਿਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।