ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ

ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨ ਗਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਸੀਦ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਤ੍

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਿਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਕੇਨ ਕਾਰਣਦੋषੇਣ ਧਾਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍

ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ?

ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤੁ ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਗਤਾ ਤਤਃ ੧੬੩.

ਜਦ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਵੈਕੁਣ੍ਠਤੀਰ੍ਥੇ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਕੁੰਠ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕੁਣ੍ਡਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੰਧਰਵ ਕੁੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਮਾਥੁਰਂ ਮਮ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਮੇਰਾ ਮਥੁਰਾ ਮੰਡਲ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਮਧ੍ਯੇ ਮृਤਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਮਨਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ?

ਨਾਸੌ ਪਤਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍

ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੧੬੩.

ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਮਹਾਕਾਯਾਂ ਸੁਰੂਪਾਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਾਕਾਰਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍

ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਰਾਜਾਸੀਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ

ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਹਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਮੇਯਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ

ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਯਦਾ ਤੁ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਵਣੋऽਯਂ ਨਿਪਾਤਿਤਃ

ਜਦ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਪੁਣ੍ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤੈਜਸੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ

ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ਼ੁਭਾ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਾਰਾਹੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਪਿਲ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।

ਦੇਵੇ ਲਬ੍ਧੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ ੧੬੩.

ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾ ਕਿ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।

ਰਾਵਣੇਨ ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਃ

ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ

ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

ਤੇਨ ਸਂਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਦਾਮੋਦਰ ਹषੀਕੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਵਿਦਾਰਣ

ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਹੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।