ਕਾਲੇ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਤਿਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਮਰਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨੇਨ ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਾਤ੍ਸ ਗਤਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ 162.
ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੁਪਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪਦਾ
ਨੇੜੇ ਪੱਥਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋऽਸੌ ਕਾਲਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰੁਰੁਦੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਯੋਗ੍ਯਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤ੍ਯਾਗਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ, ਆਪਸਤੰਬ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਿਧੀਯੀਤ ਨ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜਲ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਤਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤੇ ਜਾਤਾ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨ ਮਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਕਾਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਈ।
ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ 162.
ਜਦੋਂ ਜਾਮਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੱਸੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਫਲਂ ਤਵ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਪਤਤਿ ਪਤਿਤੇਨ ਸਹਾਚਰਨ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮਾਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਮਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਵ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਿਤृਘਾਤਿਨਃ
ਹੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਨਿਵਾਸੀ ਤੁ ਕੁਸ਼ਿਕੋऽਯਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇ ਚ ਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਉਸਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਿਨ੍ਤਾਭੂਚ੍ਛ੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਚ 162.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਗਚ੍ਛ ਤਾਂ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਚ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦਿਵਸਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਭੋਜਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।