ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਵਸਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਰੁਜਾ ਤੁ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਦਸ਼ਮੀਂ ਚ ਦਸ਼ਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦਸਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਰਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨੀਤੋऽਸੌ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸ਼ੀਲਃ ਸ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਗ੍ਰਾਮੇ ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਸਿਧ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੇਵਯੋਗੇਨ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੈਵੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਦਾ ਵਾਸੀ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਪृष੍ਟੋऽਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ 162.
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਤਿਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਮਰਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨੇਨ ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਾਤ੍ਸ ਗਤਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ 162.
ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੁਪਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪਦਾ
ਨੇੜੇ ਪੱਥਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋऽਸੌ ਕਾਲਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰੁਰੁਦੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਯੋਗ੍ਯਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤ੍ਯਾਗਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ, ਆਪਸਤੰਬ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਿਧੀਯੀਤ ਨ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜਲ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਤਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤੇ ਜਾਤਾ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨ ਮਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਕਾਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਈ।
ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ 162.
ਜਦੋਂ ਜਾਮਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੱਸੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਫਲਂ ਤਵ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਪਤਤਿ ਪਤਿਤੇਨ ਸਹਾਚਰਨ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।