ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਚਾਗਤੋ ਹਰਿਜਾਗਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਵਾ ਤਵ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦਾਰੁਣ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਧਨਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੁਧਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਣਿਕ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਾਤਿਵਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਵਪਾਰੀ ਹੈਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਥਾਹਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍ ਨਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਭੋਜਨ
ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲਵਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੱਚ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾਥ ਸਮਸ੍ਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰਹਰਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਏਕਨृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦ ਤ੍ਵਂ ਵਣਿਗੁਤ੍ਤਮ ਨਾऽਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸਮਾਚਰ ।। 155.
ਹੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਨੱਚ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸੋ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ?
ਸੁਧਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਸਿਤ੍ਵਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੁਧਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੈ ਨਾਮ ਛਾਨ੍ਦਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ
ਚਾਂਦਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਨਾਂ ਅਗਨਿਦੱਤ ਸੀ।
ਮृਤਸ੍ਸੁਗृਹਕਾਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਘਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਪੁਣ੍ਯਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਣਿਗੁਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਪਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿਓ।
ਸਾਧੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇ ਏਕਨृਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਨੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸੌ ਧਰਣੀਂ ਗਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਚ
ਚੰਗੀ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸੁਧਨਃ ਸਸ਼ਰੀਰੋऽਪਿ ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਦਿਵਂ ਯਯੌ 155.
ਸੁਧਨ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏष ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵੈ ਕਥਿਤਸ੍ਤੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸੁਧਨੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਧਨ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਵਸੁਧੇ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਰਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਦੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਸਦਾ ਲਈ ਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਣੇ ਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਅਕੂਰ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੋ ਨਾਮ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ ਵਿੱਚ ਅਕੂਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਮਥੁਰਾਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਵਤ੍ਸਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਤਸਕ੍ਰੀਡਨਕ ਨਾਂ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਯੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਯੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।
ਸਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਸ੍ਤਮਾਲੈਰਰ੍ਜ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਣ੍ਡੀਰਕੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਭਾਂਡੀਰਕ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ,
ਤਤ੍ਰਾऽਥ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਹੀ, ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।