ਪਰਦਾਰਾਂਸ੍ਤੁ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦਿ ਨਾਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਯੋ ਹ੍ਯਪਕਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਮਾਪ੍ਯ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਭੇਦਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਪਂਕ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ਿਨਾਂ ਧੁਵਮ੍
ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾष੍ਟਮੀ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਉਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ,
ਗੁਰੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਗੁਰੂ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਮਾਮਾ,
ਅਭਿਗਚ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ 155.
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ।
ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ ਸੁਧਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੁਧਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।"
ਪੁਨਰ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਚੈਵਾਗ੍ਰੇ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ" ਉਚਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਚ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਵ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?"
ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਨ੍ਨਿਧੌ 155.
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਜੀਵਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮृਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤੋ ਯਸ਼ਃ ੫੧- ਆਗਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਰ੍ਤ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਿਉਂਦੇ ਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾ ਧਰਮ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਨਾਮ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਚਾਗਤੋ ਹਰਿਜਾਗਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਤੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਵਾ ਤਵ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦਾਰੁਣ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਧਨਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੁਧਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਣਿਕ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਾਤਿਵਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਵਪਾਰੀ ਹੈਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਥਾਹਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍ ਨਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਭੋਜਨ
ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲਵਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੱਚ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾਥ ਸਮਸ੍ਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰਹਰਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਏਕਨृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦ ਤ੍ਵਂ ਵਣਿਗੁਤ੍ਤਮ ਨਾऽਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸਮਾਚਰ ।। 155.
ਹੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਨੱਚ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸੋ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।
ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ?
ਸੁਧਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਸਿਤ੍ਵਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੁਧਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।