ਮਾ ਕੁਰੁ ਵ੍ਰਤਭਙ੍ਗਂ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਹਿ
ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਨਾ ਤੋੜੀਂ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹੈ।
ਸੁਧਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਸੁਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕਥਮੇष੍ਯਸਿ
ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਤੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ; ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆਵੇਂਗਾ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਣਿਗ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਖਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ऋषਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਭੇਦ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਵਿਹਿਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਨੱਚ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ 155.
ਉਹ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਸੁੱਘਰ ਲੋਕ ਸੁਆਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਮਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਹਰਤਿ ਸਤ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਯਮ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵੀ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰਾਂਸ੍ਤੁ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਮਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦਿ ਨਾਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਯੋ ਹ੍ਯਪਕਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਮਾਪ੍ਯ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਭੇਦਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਕਪਂਕ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ਿਨਾਂ ਧੁਵਮ੍
ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾष੍ਟਮੀ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਉਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ,
ਗੁਰੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵੈ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਗੁਰੂ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਮਾਮਾ,
ਅਭਿਗਚ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ 155.
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ।
ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ ਸੁਧਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੁਧਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।"
ਪੁਨਰ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਚੈਵਾਗ੍ਰੇ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ" ਉਚਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਚ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਵ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?"
ਅਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਨ੍ਨਿਧੌ 155.
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਜੀਵਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮृਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤੋ ਯਸ਼ਃ ੫੧- ਆਗਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਰ੍ਤ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਿਉਂਦੇ ਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾ ਧਰਮ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਨਾਮ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।