ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਿਹੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੁੱਗਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੋ ਨ ਪੀਡਯੇਤ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਘਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤਂ ਨ ਪੀਡਯਤਿ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ 154.
ਉਸ ਚੰਗੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਘਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੀੜਦਾ।
ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸੁਤਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਚੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰੇ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਁਲ੍ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਦੂਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਥੁਰਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪੀ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਮਥੁਰਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਯਮੁਨਾਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵੋ ਨਾਮ ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ 'ਯਮੁਨਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਂਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾऽਕ੍ਰੂਰਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਫਿਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਇਨਸਾਨੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ .ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀषੁ ਚ
ਉਥੇ ਦੋਹਾਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੁਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰਾ ਉਹ ਖੇਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸੁਧਨੋ ਨਾਮ ਮਮ ਭਕ੍ਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸੁਧਨੋ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧੁਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦਿਵਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਦਿਨ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨਕੂਟਂ ਤੁਲਾਕੂਟਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਸ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ 155.
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਪੂਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਹਾਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਧੂਪੇਨ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਵੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮਮਾਗ੍ਰੇऽਸੌ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।
ਚਲਮਾਨੋ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੁ ਚਰਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਾਦੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਸੁਧੇ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਨੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਹਂ ਵਣਿਕ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਾਮਿ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਰਾਖਸ ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਧਨ ਉਵਾਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਰਿਪੋषਿਤਮ੍
ਸੁਧਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਉਹ ਸਰੀਰ ਖਾਵੇਂਗਾ ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਜਾਗਰਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਤ ਕੱਟਾਂ, ਹੇ ਰਾਖਸ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ 155.
ਉੱਥੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ,
ਤਤਃ ਖਾਦਿष੍ਯਸੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਗਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਗਣਾ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਲੈਣਾ।