ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀ ਵਰਾਹਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੁਵਾਚ ਏਤਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਮਥੁਰਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ ।। 152.
ਪ੍ਰਥਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਮਥੁਰੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮਮ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਥੁਰਾ ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਰਮ੍ਯਾ ਚ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਾ ਚ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਸ੍ਤਥਾ ਮਮ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਵੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਵੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੀ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਦੇਵਿ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਦੇਵਿ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਦੇਵਿ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਢੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਮੋਹਿਤੋ ਮਮ ਮਾਯਯਾ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇਨੋਚ੍ਚਾਰਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੇ ਚੈਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਇਥੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ 152.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨਾ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਯੋਗੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਂਖਿਆ ਜਾਂ ਜੋਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬਲਿਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਦਾਤਾਰੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਨਰਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਜਾਂ ਭਿਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਯਯਾਤਿਭੂਪਵਂਸ਼ਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕੁਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਯਯਾਤੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੋ ਖ਼ਤਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਮੈਂ ਚਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਟਿਕਾਂਗਾ।
ਏਕਾ ਚਨ੍ਦਨਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾ
ਇੱਕ ਰੂਪ ਚੰਦਨ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੂਜਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਨਾਂ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬੱਤੀ ਦੋ ਗਿਰਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ।
ਯਮੁਨਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਵਹਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯਮੁਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਾ ਵੇਣੀਤਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ 152.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਦੇਵਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯੇषੁ ਸ੍ਨਾਨੇ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨਸਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਜਾਯਤ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਦਾ; ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਦੇਵਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਥੱਕਾਵਟ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੀ ਨਾਂਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।