ਭੂਮਿਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਵ ਵਰਾਨਨੇ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸੋ ਲੋਕਂ ਸੁਖਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਕੂਟਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਲੋਕਂ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਮੋਦਿਤਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿਮਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ 151.
ਇਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰ ਹਿਮਪਹਾੜੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੋਈ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਲੋਕਂ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਮੋਹਿਤਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਂ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਕੁੰਡ ਮੇਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ षष੍ਠਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਦਿਨ ਰਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਹ ਥਾਂ ਉਮਾਂ ਦਾ ਕੁੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਮੁਂਚੇਤ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਂ ਯਤ੍ਰ ਚੋਦ੍ਵਾਹਿਤਾ ਉਮਾ
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਮਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ 151.
ਇੱਥੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉੱਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ,
ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੁਣ੍ਡਂ ਤੁ ਵੇਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਓਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਮਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸਮਾ ਧਾਰਾ ਪਤੇਚ੍ਛੁਭਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਮਾਨ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋਪਮਾ
ਫਿਰ, ਇਸ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਇਕ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਸ਼੍ਚਿਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੇਨ ਸਂਯੁਤਾ
ਫਿਰ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਇਕ ਧਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਇੱਥੇ ਇਕ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜੇ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ 151.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਸ ਏਵਮਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਾਰਿਤਾਨਿ ਕੁਲਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰੁਭਯਤ੍ਰ ਦਸ਼ਾਪਿ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦਸ-ਦਸ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,