ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯਥਾ ਮਾਮਾਹ ਚੋਦਿਤਃ ਏਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਸੁਣ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਕੰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਧਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਾਂ ਮृਦੂਨਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੌਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚਾਸ਼੍ਵਾ ਮਮ ਵਾਹਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਬੜੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਥੇ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਲੋਕਂ ਚੈਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਚੈਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੋਪਮਾਃ
ਇਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਰ੍षਿਨਾਰਦਂ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮੋਦਤੇ ਤੇਨ ਵੈ ਸਮਮ੍ 151.
ਉਹ ਉਥੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਨਾਰਦਂ ਦ੍ਵਿਵ੍ਯਂ ਮਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨ ਸ੍ਥੂਲਾ ਨਾਤਿ ਵੈ ਕृਸ਼ਾਃ
ਇਥੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀਆਂ।
ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।੪੩ ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਕੂਟਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਇਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈ ਭੂਮੇ ਯਤ੍ਰ ਪਂਚਸ਼ਿਖੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਸ਼ਿਖ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਚੂਡਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਪੰਜਚੂੜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਥੇ ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੋਦਤੇ ऋषਿਲੋਕੇषੁ ऋषਿਕਨ੍ਯਾਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ਸ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ 151.
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯੇਕਾ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ਼੍ਰਿਤਾ ਨਦੀ
ਉਥੇ ਇਕੋ ਇਕ ਧਾਰਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਨਦੀ ਹੈ।
ਮੋਦਤੇ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇषੁ ऋषਿਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਵ ਵਰਾਨਨੇ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸੋ ਲੋਕਂ ਸੁਖਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਕੂਟਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਲੋਕਂ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਮੋਦਿਤਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿਮਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ 151.
ਇਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰ ਹਿਮਪਹਾੜੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੋਈ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਲੋਕਂ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਮੋਹਿਤਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਂ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਕੁੰਡ ਮੇਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।