ऋषਿਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਰੁਨ੍ਧਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇਨ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਾਗਵਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜਟਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਟਾਕੁੰਡ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਮਲਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ 150.
ਮਲਯਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਕ੍ਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਗਸਤਿ-ਭਕਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਵਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਗਾਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਮਨ੍ਤਾਦਿਤਰੋ ਜਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਭੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ, ਜਦ ਤਕ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਅष੍ਟਭਕ੍ਤਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅੱਠ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ,
ਯ ਏਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਏਤਨ੍ਮਰਣਕਾਲੇ ਨ ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ 150.
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਾਨਂਦੂਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸਾਨਨ੍ਦੂਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਹੁਣ ਲੋਹਾਰਗਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਜਦ ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਸੁੰਧਰਾ—
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਜਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਰਂ ਵਾऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਕੀ ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਖੇਤਰ ਹੈ?
ਸੁਰਕਰਣ ਨृਸਿਂਹ ਲੋਕਨਾਥ ਯੁਤਸਸੁਰਸੁਰਧੀਰ ਦੇਵਵੀਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਰਸਿੰਘ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਠੇ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਮੇ,
ਗਦ੍ਗਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਪਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ—
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਦ੍ਵ੍ਰਤਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਜਨਿਃ
ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਵਟੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸਿੱਧਵਟ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ,
ਤਤ੍ਰ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸੋ ਵਿਹਿਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਥੇ ਲੋਹਾਰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਦੁਃਸਹਂ ਚੈਵ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਤੇ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਉਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ 151.
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਮੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਮਨ੍ਤੋ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੋਂ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਸਮੁਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਸਕੰਦ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਗਣ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।