ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇਨਾਪਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਹ ਜਾਂ ਮੋਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਣ ਹ੍ਯਦੂਰਾਦਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਪਾਸੇ ਹੀ, ਅੱਧੀ ਕੋਸ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ—
ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਧਾਰਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਮੋਦਤੇ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਭਾਗਵਤੈਰ੍ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚਾਮ੍ਭੋ ਨ ਚੈਵ ਪਰਿਹੀਯਤੇ 150.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੀਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕਰ੍ਮਮਨੋਹਰਃ
ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੋऽਥ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਉਥੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਰੁਨ੍ਧਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇਨ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਾਗਵਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜਟਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਟਾਕੁੰਡ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਮਲਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ 150.
ਮਲਯਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਕ੍ਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਗਸਤਿ-ਭਕਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਵਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਗਾਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਮਨ੍ਤਾਦਿਤਰੋ ਜਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਭੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ, ਜਦ ਤਕ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਅष੍ਟਭਕ੍ਤਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅੱਠ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ,
ਯ ਏਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਏਤਨ੍ਮਰਣਕਾਲੇ ਨ ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ 150.
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਾਨਂਦੂਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸਾਨਨ੍ਦੂਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਹੁਣ ਲੋਹਾਰਗਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਜਦ ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਸੁੰਧਰਾ—
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਜਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।