ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਘੋਰਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਭੂਮੇ ਪਤਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਧਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰੋਵਰੇ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਮੇष੍ਯੇਤੇ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਮ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮੈਸ੍ਤਯਾ 150.
ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕੇਪਿ ਵਸੁਧੇ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇਨਾਪਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਹ ਜਾਂ ਮੋਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਣ ਹ੍ਯਦੂਰਾਦਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਪਾਸੇ ਹੀ, ਅੱਧੀ ਕੋਸ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ—
ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਧਾਰਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਮੋਦਤੇ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਭਾਗਵਤੈਰ੍ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚਾਮ੍ਭੋ ਨ ਚੈਵ ਪਰਿਹੀਯਤੇ 150.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੀਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕਰ੍ਮਮਨੋਹਰਃ
ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੋऽਥ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਉਥੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਰੁਨ੍ਧਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇਨ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਾਗਵਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਜਟਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਟਾਕੁੰਡ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਮਲਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ 150.
ਮਲਯਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਕ੍ਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਗਸਤਿ-ਭਕਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਗਸ੍ਤਿਭਵਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਗਾਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।