ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੇਨ ਕੇਨ ਵਿਕਰ੍ਮਿਣਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ,
ਤਾਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ਤੇਨ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਅਗਾਧਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਰਂ ਚ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਥਾਹ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬੁਧਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬੁਧਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਬੁਧ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਰਤਾ ਨ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਜਲਜੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਮ੍ 150.
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਕਂ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਮਬ੍ਜਂ ਰੁਕ੍ਮਮਯਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪ੍ਰਪਤਤਿ ਸ੍ਥੂਲਾ ਮੁਸਲਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਟੇ ਸਾਂਡੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਘੋਰਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਭੂਮੇ ਪਤਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਧਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰੋਵਰੇ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਮੇष੍ਯੇਤੇ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਮ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮੈਸ੍ਤਯਾ 150.
ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕੇਪਿ ਵਸੁਧੇ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੇਨਾਪਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਹ ਜਾਂ ਮੋਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਣ ਹ੍ਯਦੂਰਾਦਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਪਾਸੇ ਹੀ, ਅੱਧੀ ਕੋਸ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ—
ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਧਾਰਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਮੋਦਤੇ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਭਾਗਵਤੈਰ੍ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚਾਮ੍ਭੋ ਨ ਚੈਵ ਪਰਿਹੀਯਤੇ 150.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੀਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕਰ੍ਮਮਨੋਹਰਃ
ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੋऽਥ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਉਥੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।