ਤਤੋ ਮਹੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਲਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ,
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਸੁਧੇ ਉਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਧਰਤੀਏ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਯਸੀਂ ਤਾਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਅਨ੍ਯੇ ਤਾਮ੍ਰਮਯੀਂ ਤਯਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਸ਼ਿਲਾਮਯੀਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਾ ਯਤ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਦ੍ਮਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤੁ ਦਿਵਾਕਰੇ 150.
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਥੇ ਵੀ, ਇਕ ਹੋਰ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣ: ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ,
ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਕੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੇਨ ਕੇਨ ਵਿਕਰ੍ਮਿਣਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ,
ਤਾਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ਤੇਨ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਅਗਾਧਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਰਂ ਚ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਥਾਹ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬੁਧਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬੁਧਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਬੁਧ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਰਤਾ ਨ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਜਲਜੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਮ੍ 150.
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਕਂ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਮਬ੍ਜਂ ਰੁਕ੍ਮਮਯਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰਾ ਚੈਕਾ ਪ੍ਰਪਤਤਿ ਸ੍ਥੂਲਾ ਮੁਸਲਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਟੇ ਸਾਂਡੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਘੋਰਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਭੂਮੇ ਪਤਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਧਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰੋਵਰੇ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਮੇष੍ਯੇਤੇ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਮ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚ ਵਿਹਙ੍ਗਮੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪਦ੍ਮੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮੈਸ੍ਤਯਾ 150.
ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕੇਪਿ ਵਸੁਧੇ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।