ਅਨ੍ਯਥੈਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਮਨਃਕਰ੍ਣਸੁਖਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸੁਲਭਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪ੍ਯਤੇ ਸੋऽਥ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਵੀ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਏਵਂ ਭੂਮੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਮਯਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ ਸੀ।
ਬਹੁਵਰ੍ਣਸ਼ਿਲਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੁਹਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਥੇ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਹਨ ਤੇ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ षष੍ਠਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ 149.
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਵਾਰੀ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ,
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਥੇ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਣ, ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਚ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵੈ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਸੁਵਿਸ੍ਤਾਰਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵੈ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਪੰਜ ਕੋਸ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਮਤ੍ਸ੍ਯਜਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅष੍ਟਭਕ੍ਤੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ,
ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼ृਣੁ
ਇਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸਮੋ ਵਹੇਤ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਬਿਲ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ 149.
ਉਸਦੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਬਿਲਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾ ਚ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲਭਤੇ ਪੁष੍ਪਂ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੁਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰੇ ਮਮ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕੁਂਡਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਣਿਪੂਰਗਿਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇੱਕ ਕੁੰਡ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੌਖਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤੁ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਚੌਵੀਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਉਚ੍ਚਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਲਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੀਤਲਃ
ਉਹ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮਨਮੋਹਣ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੇਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਭਾਗਵਤਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਤਟਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ 149.
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।