ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਸੁਗੁਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਦੂਰਾਦ੍ਵੈ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੂਰ,
ਸੁਵਰ੍ਣਾਭਂ ਮਾਰਕਤਮਗਾਧਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ 148.
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਨਿਆਂ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਓ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਣਿਪੂਰੇ ਗਿਰੌ ਮਮ
ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧੂਤੇ ਪਾਪੇ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਧਾਰਾ ਚ ਪਤਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਧੂਤਪਾਪਂ ਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਮਲੇ ਨਰੇ
ਜਿਸਦਾ ਪਾਪ ਧੁਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਟਿਕ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਕਾਲਫਲੋਦਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਂ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਉਦਿਤੇ ਚ ਦਿਵਾਕਰੇ 148.
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ,
ਏਕਚਿਤ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੁष੍ਕਲਾਮ੍
ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਲਭਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਨਿਰੁਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।"
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯੁਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੁਆਪਰ ਜੁਗ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਾਂਗਾ,
ਤਤੋऽਮਰੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ,
ਤਤੋ ਮਾਂ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਿ ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ ਤੇ ਦੇਵਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ।
ਨਾਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਪੂਰਗਿਰੌ ਤਤਃ
ਉਹ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨਿਰੁਕ੍ਤਿਕਰਣਂ ਮਯਾ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਤੁਤਗਿਰੇਰ੍ਦੇਵਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ 148.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਭੂਮੇ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਭੂਤਗਿਰਿ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਵਾਮਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮਾष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁਤਸ੍ਵਾਮਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ—