ਆਚਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਸ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਗੁਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਭ੍ਰਿਗੁਕੁੰਡ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ 148.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮੇਰੁਸ਼ृਂਗੇ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਧ੍ਰੁਵ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਮਣਿਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਮਣਿਕੁੰਡ ਉਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਗਾਧਂ ਤਂ ਹृਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਹਿਰਦਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਸੁਗੁਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਦੂਰਾਦ੍ਵੈ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੂਰ,
ਸੁਵਰ੍ਣਾਭਂ ਮਾਰਕਤਮਗਾਧਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ 148.
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਨਿਆਂ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਓ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਣਿਪੂਰੇ ਗਿਰੌ ਮਮ
ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧੂਤੇ ਪਾਪੇ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਧਾਰਾ ਚ ਪਤਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਧੂਤਪਾਪਂ ਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਮਲੇ ਨਰੇ
ਜਿਸਦਾ ਪਾਪ ਧੁਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਟਿਕ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵਕਾਲਫਲੋਦਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਂ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਉਦਿਤੇ ਚ ਦਿਵਾਕਰੇ 148.
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ,
ਏਕਚਿਤ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੁष੍ਕਲਾਮ੍
ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਲਭਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਨਿਰੁਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।"