ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਰ੍ਦੋषੇਣ ਨष੍ਟਾਚਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਯਾ ਪਰਿਦੂषਿਤਾਃ ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰੇਣੇਹ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਓ ਧਰਤੀਏ, ਜੇ ਉਹ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ—
ਏਤਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਨਾ ਮਯਾ 148.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਭੂਤਗਿਰੀ ਬਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਂਸ੍ਯੇਤਿ ਆਯਸੀਤ੍ਯਪਰੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਕਾਂਸ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਧੋ ਵਾ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਮਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਪਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਨੇ—
ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਣਿਪੂਰਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਨੇ—
ਆਚਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਸ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਗੁਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਭ੍ਰਿਗੁਕੁੰਡ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ 148.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮੇਰੁਸ਼ृਂਗੇ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਧ੍ਰੁਵ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਮਣਿਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਮਣਿਕੁੰਡ ਉਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਗਾਧਂ ਤਂ ਹृਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਹਿਰਦਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਸੁਗੁਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਦੂਰਾਦ੍ਵੈ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੂਰ,
ਸੁਵਰ੍ਣਾਭਂ ਮਾਰਕਤਮਗਾਧਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ 148.
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਨਿਆਂ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਓ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਣਿਪੂਰੇ ਗਿਰੌ ਮਮ
ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।