ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕੇਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯੋਗਬਲਂ ਭੁਕ੍ਤਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਕਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਵਿਕ੍ਰਯਾਃ
ਕੁਝ ਸਾਰੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰੰਥ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤਥਾ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਚ ਯਸ੍ਯਾਭਿਰੋਚਤੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਯੁਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੂਮੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ 148.
ਜਿਸ ਜੁਗ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪਰਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਭਵੇਦ੍ਦੋषਸ੍ਤੇषਾਮਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਨਾਯਂ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯੋਪਹਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਨਹੀਂ।
ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਰ੍ਦੋषੇਣ ਨष੍ਟਾਚਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਯਾ ਪਰਿਦੂषਿਤਾਃ ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰੇਣੇਹ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਓ ਧਰਤੀਏ, ਜੇ ਉਹ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ—
ਏਤਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਨਾ ਮਯਾ 148.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਭੂਤਗਿਰੀ ਬਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਂਸ੍ਯੇਤਿ ਆਯਸੀਤ੍ਯਪਰੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਕਾਂਸ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਧੋ ਵਾ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਮਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਪਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਨੇ—
ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਣਿਪੂਰਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਨੇ—
ਆਚਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਅਸ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਗੁਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਭ੍ਰਿਗੁਕੁੰਡ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ 148.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮੇਰੁਸ਼ृਂਗੇ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਧ੍ਰੁਵ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਮਣਿਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਮਣਿਕੁੰਡ ਉਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਅਗਾਧਂ ਤਂ ਹृਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਹਿਰਦਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ।