ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਸਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਸਦਾ
ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣਗੇ।
ਗਚ੍ਛਤਾ ਬਹੁਕਾਲੇਨ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ—
ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ: ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਹੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇਤ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਇਹਲੋਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤੋ ਯੂਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।
ਤਦੇਤੇ ਪ੍ਰਵਦਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭਾਗਵਤਪ੍ਰਿਯਮ੍ 148.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਦੱਸਣਗੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਾਰਾਹਂ ਘृਤਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਵਰਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਭੂਮੇ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੜਾ ਸੁਖਮ ਗਿਆਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕੇਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯੋਗਬਲਂ ਭੁਕ੍ਤਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਕਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਵਿਕ੍ਰਯਾਃ
ਕੁਝ ਸਾਰੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰੰਥ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤਥਾ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਚ ਯਸ੍ਯਾਭਿਰੋਚਤੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਯੁਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੂਮੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ 148.
ਜਿਸ ਜੁਗ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪਰਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਭਵੇਦ੍ਦੋषਸ੍ਤੇषਾਮਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਨਾਯਂ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯੋਪਹਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਨਹੀਂ।
ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਰ੍ਦੋषੇਣ ਨष੍ਟਾਚਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਯਾ ਪਰਿਦੂषਿਤਾਃ ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰੇਣੇਹ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਓ ਧਰਤੀਏ, ਜੇ ਉਹ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ—
ਏਤਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਨਾ ਮਯਾ 148.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਤਗਿਰੌ ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਭੂਤਗਿਰੀ ਬਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਂਸ੍ਯੇਤਿ ਆਯਸੀਤ੍ਯਪਰੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਕਾਂਸ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਧੋ ਵਾ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਮਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਪਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਨੇ—
ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਭੂਮੇ ਮਣਿਪੂਰਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਨੇ—