ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਏਤਦ੍ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤੋऽਭ੍ਰਮਦ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤੇਨ ਦਾਹੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਜਲਣ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਓ, ਉਸਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀਏ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਔਰ੍ਵੋऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਨੋਕ੍ਤਂ ਮੇ ਅਨृਤਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਔਰਵ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਾਪੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇਨੈਵ ਕਿਲ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਰੁਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ।
ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੌਰਭੇਯਾ ਮਹੌਜਸਃ 147.
ਸਤੱਤਰ ਸੌਰਭੇਯ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਗੋਨਿष੍ਕ੍ਰਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਗਉ ਨਿਕਾਸ' ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੋਲੋਕ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਔਖਾ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਿ ਪਂਚਪਦਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਪੰਜਪਦ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਲਪਰੀਣਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਮਮ
ਉੱਪਰ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਜਿੰਨਾ ਉਚਾ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ।
ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤੇ ਯੇ ਚ ਭਾਗਵਤਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ 147.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯੇਕਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇਕ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਾਜਪੇਯਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਵਾਜਪੇਯ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੋਂ ਪੰਜ ਕੋਸ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ,
ਬਹੁਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੋਟੀਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿष੍ਕਲਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਲੱਖ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਕੋਟਿਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕੋਟਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਦਸ ਲੱਖ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇਣ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੰਜ ਕੋਸ, ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਗੋਲ ਹੈ ਤੇ ਪੰਜ ਕੋਸ ਚੌੜਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ 147.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।