ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਯਤ੍ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਗੁਹ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਯਪਰਂ ਚੈਵ ਹਿਮਸ਼ृਙ੍ਗ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ فرمایا, "ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਰਫੀਲੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।"
ਗੋਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਕਂ ਨਾਮ ਗਾਵੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ 'ਗਾਂ ਦਾ ਨਿਕਾਸ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਨਿ ਔਰ੍ਵੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਥੇ ਸੱਤਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਔਰਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਕਾਲੇ ਮਹਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਦ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ
ਨ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਲਾਭਾਲਾਭਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਲਾਭ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੀ, ਨਾ ਹਾਨੀ ਦੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਯਤੀ ਆਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵੌਰ੍ਵੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ 147.
ਉਥੇ ਔਰਵ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਔਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਜਾਣ ਗਏ ਕਿ ਔਰਵ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ,
ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈਵੋਪਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ।
ਤਚ੍ਚ ਵੈ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਈਸ਼ਵਰ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਔਰ੍ਵੋऽਪਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਔਰਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਗ੍ਧਂ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਦਕਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਚਨਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਬੋਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਭ੍ਰਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰੇਗਾ।
ਮਹਾਭਯਾਤ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਮਹਾਦਾਹੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਹ 147.
ਵੱਡੀ ਜਲਣ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦਹ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚੇਚ੍ਛਤਿ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਏਤਦ੍ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤੋऽਭ੍ਰਮਦ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤੇਨ ਦਾਹੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਜਲਣ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਓ, ਉਸਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀਏ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਔਰ੍ਵੋऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਨੋਕ੍ਤਂ ਮੇ ਅਨृਤਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਔਰਵ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਾਪੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇਨੈਵ ਕਿਲ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਰੁਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ।
ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੌਰਭੇਯਾ ਮਹੌਜਸਃ 147.
ਸਤੱਤਰ ਸੌਰਭੇਯ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਗੋਨਿष੍ਕ੍ਰਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਗਉ ਨਿਕਾਸ' ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।