ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤੇ ਵਰਂ ਦਦ੍ਮਿ ਤਪਸਾਹਂ ਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ 146.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਮਾਂ ਕੁਰੁ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇ।
ਤਾਮਹਂ ਦੇਵਿ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਪੁਨਰੇਵ ਹਿ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਫਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮੇਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਾਂ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਲਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਮੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਇਹ ਰੁਰੂ ਖੇਤਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰऋषੀਕੇਸ਼ਯੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਰੁਰੂ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਹੁਣ ਗਾਂ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਰੂ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਯਤ੍ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਗੁਹ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਯਪਰਂ ਚੈਵ ਹਿਮਸ਼ृਙ੍ਗ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ فرمایا, "ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਰਫੀਲੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।"
ਗੋਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਕਂ ਨਾਮ ਗਾਵੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ 'ਗਾਂ ਦਾ ਨਿਕਾਸ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਨਿ ਔਰ੍ਵੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਥੇ ਸੱਤਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਔਰਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਕਾਲੇ ਮਹਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਦ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ
ਨ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਲਾਭਾਲਾਭਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਲਾਭ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੀ, ਨਾ ਹਾਨੀ ਦੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਯਤੀ ਆਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵੌਰ੍ਵੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ 147.
ਉਥੇ ਔਰਵ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਔਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਜਾਣ ਗਏ ਕਿ ਔਰਵ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ,
ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈਵੋਪਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ।
ਤਚ੍ਚ ਵੈ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ।
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਈਸ਼ਵਰ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਔਰ੍ਵੋऽਪਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਔਰਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਗ੍ਧਂ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਦਕਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਚਨਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਬੋਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਭ੍ਰਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰੇਗਾ।
ਮਹਾਭਯਾਤ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਮਹਾਦਾਹੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਹ 147.
ਵੱਡੀ ਜਲਣ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦਹ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚੇਚ੍ਛਤਿ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।