ਤਤਃ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਤੀ ਦੇਵਿ ਵਿਜਯਾਯ ਮੁਨੇਰ੍ਭੁਵਿ
ਜਾ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਲਲਿਤੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਲਾਸੈਸ੍ਤਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁ 146.
ਆਪਣੀ ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਸਮੀਪੋਪਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੁਲੇ
ਉਸ ਨੇੜਲੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹਨ,
ਰਸਾਲਮਞ੍ਜਰੀਵ੍ਯਾਪ੍ਤਰਸਾਮੋਦਾਲਿਸਂਕੁਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਗੰਧ ਵਿਆਪਕ ਸੀ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤਸਂਮਿਸ਼੍ਰੇ ਮਲਯਾਨਿਲਸ਼ੀਤਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਵਨ ਦੀ ਠੰਢ ਸੀ,
ਮੁਨਿਪ੍ਰਭਾਵਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰੌਰ੍ਯਸ੍ਥਲਜਲਾਸ਼ਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਲ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗੀਤਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਜਗੌ
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰਭਂਸ੍ਤੇ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਰਸਮ੍ਮਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਚਕਰ੍ष ਧਨੁਃ ਪੌष੍ਪਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸਮਯੂਯੁਜਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਪਞ੍ਚਮਾਲਾਪਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ,
ਚਕਰ੍ष ਚ ਧਨੁਃ ਕਾਮਃ ਪੁਨਃਪੁਨਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ 146.
ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ।
ਵਿਚਚਾਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਂ ਤੁ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕਾਮੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਹਰਿਣੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਦੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰੇਣ ਕਨ੍ਦੁਕਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤੀ ਚਞ੍ਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਪੇਸ਼ਲਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਵੱਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਨੋ ਹਰਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਯਰ੍षੇਃ ਲਲਿਤੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਮੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਖੇਡੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਵਾਸਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂਗਲਨ੍ਨੀਵਿ ਕਾਂਚੀਦਾਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਨੀਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮ੍ਮੋਹਿਤਃ ਸ ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਿਕਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਕਿਂ ਮृਗਯਸੇ ਬਾਹੁਪਾਸ਼ੇਨ ਵਾ ਮृਗਾਨ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੱਭਦੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਫੜਦੀ ਹੈਂ?
ਸਰ੍ਵਥਾऽਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਵਾਧੀਨਾਨ੍ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਾ ਕਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤਾਂ ਹਸਮਾਨਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ 146.
ਫਿਰ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ—
' ਰਮਮਾਣਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬਹੂਨਹਰ੍ਗਣਾਨੇਵਂ ਰਮਮਾਣੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਦਿਨ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਰ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਃ
ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਕਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਤਪੋਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਹੱਟ ਗਿਆ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਾਦੋ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਵਿਚਾਰਾਨ੍ਮਹਦਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਦ੍ਰਵਤੇ ਯਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਮਰਦ, ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।