ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ—
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਯੂਯਮੇਵ ਪਰਾ ਗਤਿਃ 146.
ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਹਿ ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕਾਮਮਲਯਾਨਿਲਾਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਕਾਮ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ—
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨਃ ਕਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਹੇ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵੀ ਲਏ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਾਹ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਦ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਤਦੈਵ ਮੇ ਗਤਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਭਵਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਦਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੇ ਪਦਂ ਨੂਨਂ ਤਤ੍ਤਪੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਾਮਦੇਵਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਫਿਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਚਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਤੀ ਦੇਵਿ ਵਿਜਯਾਯ ਮੁਨੇਰ੍ਭੁਵਿ
ਜਾ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਲਲਿਤੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਲਾਸੈਸ੍ਤਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁ 146.
ਆਪਣੀ ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਸਮੀਪੋਪਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੁਲੇ
ਉਸ ਨੇੜਲੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹਨ,
ਰਸਾਲਮਞ੍ਜਰੀਵ੍ਯਾਪ੍ਤਰਸਾਮੋਦਾਲਿਸਂਕੁਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਗੰਧ ਵਿਆਪਕ ਸੀ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤਸਂਮਿਸ਼੍ਰੇ ਮਲਯਾਨਿਲਸ਼ੀਤਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਵਨ ਦੀ ਠੰਢ ਸੀ,
ਮੁਨਿਪ੍ਰਭਾਵਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰੌਰ੍ਯਸ੍ਥਲਜਲਾਸ਼ਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਲ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗੀਤਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਜਗੌ
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰਭਂਸ੍ਤੇ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਰਸਮ੍ਮਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਚਕਰ੍ष ਧਨੁਃ ਪੌष੍ਪਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸਮਯੂਯੁਜਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਪਞ੍ਚਮਾਲਾਪਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ,
ਚਕਰ੍ष ਚ ਧਨੁਃ ਕਾਮਃ ਪੁਨਃਪੁਨਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ 146.
ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ।
ਵਿਚਚਾਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਂ ਤੁ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕਾਮੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਹਰਿਣੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਦੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰੇਣ ਕਨ੍ਦੁਕਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤੀ ਚਞ੍ਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਪੇਸ਼ਲਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਵੱਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਨੋ ਹਰਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਯਰ੍षੇਃ ਲਲਿਤੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਮੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਖੇਡੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਵਾਸਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂਗਲਨ੍ਨੀਵਿ ਕਾਂਚੀਦਾਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਨੀਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮ੍ਮੋਹਿਤਃ ਸ ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਿਕਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।