ਨਰਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ੧੪੫.
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਰਮੇਧਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਨਰਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਭਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਖਪ੍ਰਭਾ ਹੈ।
ਗਦਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜਨਮ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਅਗਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਤੂਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਮ ਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ ੧੪੫.
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸਰਵਾਯੁਧ ਨਾਮਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜਨਮ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤ੍ਵष੍ਟਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਁਲ੍ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਟਿਕ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵੀਤਰਾਗੋ ਗਤਕ੍ਲਮਃ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਨਦੀ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰੇ ਮਮ
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਨਦੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅष੍ਟ ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ ੧੪੫.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਮਾਰ੍ਨੁਸਾਰਕਃ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਖੇਤਰ ਗੰਧਰਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਤੂਰਾਤ੍ਰੋ षਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦਂ ਨਾਮ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਥੇ ਦੇਵਹ੍ਰਦ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਸ ਹ੍ਰਦੋ ਵਰਦਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੋਜ੍ਞਃ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਠੰਢੀ-ਠਾਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹ੍ਰਦੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਵੈ ਨਿਯਮੋਦਕੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਿਯਮਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਂਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਪਪੂਰੁषਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਯੇ ੧੪੫.
ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੌਂਸਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।