ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ੧੪੫.
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦੇਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਸੁਧੇ ਸਮਨ੍ਤਾ ਦ੍ਯੋਜਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ੍ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿਮਕੂਟਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਹਿਮਾਂਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਰਾਤ੍ਰੀਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿष੍ਕਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਚੈਵ ਹ੍ਰਦਸ੍ਰੋਤੋ ਬਦਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਃਸृਤਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੀ ਧਾਰ ਬੇਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਨਰਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ੧੪੫.
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਰਮੇਧਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਨਰਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਭਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਖਪ੍ਰਭਾ ਹੈ।
ਗਦਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜਨਮ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਅਗਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਤੂਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਮ ਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ ੧੪੫.
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸਰਵਾਯੁਧ ਨਾਮਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜਨਮ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤ੍ਵष੍ਟਕਾਲੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਁਲ੍ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਟਿਕ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵੀਤਰਾਗੋ ਗਤਕ੍ਲਮਃ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਨਦੀ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰੇ ਮਮ
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਨਦੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅष੍ਟ ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ ੧੪੫.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।