ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਤਸ੍ਤਾਵਦਹਂ ਧਰੇ ੧੪੫.
ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਚੈਵ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਨੇਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਾਹਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਿਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਗਤੋऽਹਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਗਤਃ
ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਤਮਵੋਚਮृषਿਂ ਤਦਾ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾਨੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਚੈਵਾਨਯਾ ਤਵ
ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਲਾਹਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਸਾਲਂਕਾਯਨਕੋ ਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਲੰਕਾਯਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਾषਤੇ ਦੇਵਿ ਸ ऋषਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪਰ੍ਯਟਾਮਿ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਃ ਪਰਃ ੧੪੫.
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ,
ਤਦਾ ਦੇਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸਮਂ ਸੁਤਮ੍
ਤਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।
ਏਵਂ ਵਰਂ ਯਾਚਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮੁਨਿਨਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਚਿਰਕਾਲਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ,
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੋ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਹੈ,
ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ ਜਾਤੋ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਯਾਃ ਸਮਾਨੀਯ ਆਮੁष੍ਯਾਯਣਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਉਹ ਆਦਮੀ ਲਿਆਉ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮੁਸ਼ਿਆਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਲਙ੍ਕਾਯਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ ੧੪੫.
ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਲੰਕਾਯਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੁਨੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਲੈ।
ਏਤਤ੍ਕੋऽਪਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਨਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਲਂਕਾਯਨਕਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਲੰਕਾਯਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਸੁਧੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਮ ਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਿਰਿਕੂਟਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਮੇ ਭੂਮੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਉਥੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਧੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਂਚ ਚ
ਉਥੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਪੰਦਰਾਂ ਗੁਪਤ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਬਿਲ੍ਵਪ੍ਰਭਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਿਲਵਪ੍ਰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਹृਦ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਕਰ੍ਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।